Bar na plaży > morze.

Wstał gwałtownie. Nie mógł się uspokoić. Przez chwilę lustrował otoczenie nieco obłędnym wzrokiem, nawet nie dostrzegając Yuuko. Chciał coś rozwalić, ale było pusto. Jak na złość! Zerwał się i pobiegł przed siebie w kierunku swego domu...

Została tak siedząc. Patrzyła nieprzytomnym wzrokiem w morze. Gdyby jej mama nie umarła nigdy by tu nie trafiła przy czym nie byłoby tej żałosnej chwili.

Dodane po 5 minutach:

Wyszła.

Weszła z Hiro.
Puściła go i podeszła do morza. Patrzyła się na fale, które dochodziły do jej butów do połowy łydki.
Tak. Nie chodziła już w letniej sukience. Chowała ją pod płaszczykiem.
Czuła się dość dziwnie, nie potrafiła tego wytłumaczyć.
Zamknęła oczy.

Stał przez chwilę, tam gdzie go "zostawiła", patrząc na nią.
Najpierw taka radosna, uśmiechnięta.
Teraz znowu jakaś... Zamyślona, z lekka nieobecna.
No i co on ma o tym myśleć?
Podszedł do niej, stając za nią i oparł brodę na ramieniu dziewczyny.
Co prawda był wyższy, więc musiał się nieco pochylić, ale to nic.
- Co tam widzisz? Hmm?
Spytał z jakąś taką radością w głosie.

Drgnęła lekko acz po chwili uśmiechnęła się.
-Mi wtedy chodziło, że mogę przy Tobie być. Tak jak wtedy powiedziałeś - uśmiechnęła się uroczo i szczerze.

Wyprostował się i przesunął, teraz stając przed Nią.
Głupi. Dopiero teraz zrozumiał, o co jej wtedy chodziło.
Uśmiechnął się na Jej słowa szerzej, nic jednak nie mówił.
Nie bardzo wiedział co miałby powiedzieć.

Widząc jego wyraz twarzy jej uśmiech rozpromienił się jeszcze bardziej.
Milczała.
Lecz cisza jej wcale nie przeszkadzała.
Nie była ona ciężka, nerwowa lecz spokojna i przepełniona taką radością.

- Dobra. To teraz kto pierwszy do tamtej kłody wyrzuconej przez morze!
Zgupiał. Zupełnie zgłupiał. Może dlatego, że nie bardzo wiedział jak się zachować... Cóż... Yuuko była na swój sposób inna i często nie wiedział jak ma... jaki ma być. W każdym razie zaczął biec, jednak nie śpieszył się bardzo, wręcz odwrotnie. Ciekawe czy wogóle zareaguje. To co zrobił było naprawdę niespodziewane. o.O

Zrobiła wielkie oczy na niego po czym wybuchła niepohamowanym śmiechem (jak ja przed monitorem ). Zaczęła biec a w jego trakcie (biegu) zrobiła gwiazdę.

Popatrzył w bok na nią i zrobił wielkie oczy, widząc co wyprawia.
Z wrażenia, a raczej przez nieuwagę potknął się o jakić niewielki kamień i wylądował w piachu.

Zaczęła się śmiać tym samym zatrzymując się.
Podeszła do niego nadal się śmiejąc.
-Żyjesz? - zapytała chichocząc.